آتش سوزی یک قطعه از تاریخ سیاه را در روستایی کالیفرنیا نابود کرد

علف هرز، کالیفرنیا – آوارهای خاکستری به طور ناگهانی در دو طرف بزرگراهی که از میان این شهر کوچک کالیفرنیای شمالی می پیچد ظاهر می شوند، زیرا خانه ها جای خود را به منظره ای از خرابه های سوخته و بقایای خانه ها می دهند که در اثر آتش سوزی سفید سفید شده اند.

ویرانی تا بلوک ها کشیده می شود. اسکلت‌های فلزی ماشین‌ها و درختان سیاه‌شده نشان می‌دهند که زمانی املاک در سایه کوه شستا در کجا قرار داشته‌اند.

این محله، لینکلن هایتس، زمانی خانه پر رونق و پر جنب و جوش یک جامعه سیاهپوست بود – منظره نادری در شهرستان سیسکییو که عمدتاً سفیدپوست است و مرز اورگان را در آغوش گرفته است. کارگران سیاه‌پوست از لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی و آرکانزاس برای کار در یک کارخانه چوب در دهه 1920 به اینجا نقل مکان کردند و فرزندان آنها همچنان در خانه‌هایی در حومه شهر زندگی می‌کردند که نسل‌ها به نسل‌ها منتقل شد.

برای چندین دهه، آسیاب در کنار لینکلن هایتس فرصت و امیدی را برای کسانی که به دنبال شغل و زندگی بهتر بودند ارائه می کرد. اکنون ساکنان آن را نمادی از ویرانی محله می دانند. Roseburg Forest Products، مالک آسیاب، گفته است که در حال بررسی است که آیا خاکستر داغ در تاسیسات آن باعث آتش سوزی آسیاب شده است، آتش سوزی که در ارتفاعات لینکلن رخ داد و سپس در اوایل سپتامبر به 4000 هکتار منفجر شد.

در Weed، آتش سوزی میل بیشتر لینکلن هایتز را گرفت و دو نفر را کشت و نزدیک به 60 خانه را ویران کرد. پارکی که محل تجمع بوده تنها چیزی است که از ضلع شرقی محله باقی مانده است.

“شما می توانید آن خانه را دوباره بسازید. اندرو گرین 84 ساله که فرزندانش را در لینکلن هایتس بزرگ کرده است، گفت: اما آن خانه مکان بسیار خاصی است. این مکان فرهنگ است، مکان رشد است، مکان یادآوری و مهمتر از همه جای عشق است.

این آتش سوزی سریع آخرین مورد از یک سری آتش سوزی در کالیفرنیا بود که با گرم شدن آب و هوا، محله هایی مانند پارک کافی در سانتا روزا یا شهرهایی مانند پارادایس و گرین ویل را با خاک یکسان کرد. این ویرانی قربانیان آتش سوزی جنگلی را مجبور کرده است که بین بازسازی یا شروع زندگی از نو در جای دیگر یکی را انتخاب کنند.

اشارات زندگی از قبل از آتش سوزی در لینکلن هایت اندک است. دوچرخه کودکی که در کنار جاده رها شده است. یک ساعت جیبی که از میان آوارها نگاه می کند. در یک ملک، بالای پله های ایوان که به جایی نمی رسد، گلدانی از گل های تازه به عنوان یادبود قرار دارد.

بسیاری از ساکنان متعهد به بازسازی هستند. اما آنها نگران هستند که به اندازه کافی از همسایگانشان به شهرهای دیگر فرار کنند تا روح محله قدیمی برای همیشه از بین برود.

در دهه 1920، صدها تن از ساکنان جنوب سیاهپوست با اغوای وعده اشتغال، با مبلغ 3.60 دلار در روز، به روستایی شمال کالیفرنیا سفر کردند، در کارخانه چوب بری متعلق به شرکت لانگ بل، که به تازگی دو کارخانه را در لوئیزیانا بسته بود. به دنبال جنگل های دست نخورده در غرب گشت.

این شرکت کرایه قطار را به کارگران پرداخت کرد و خانه‌های چوبی در میان صخره‌ها و کاج‌ها در مکانی کوچک به نام علف برای آنها فراهم کرد. این یک شهرک متعلق به شرکت و جدا از هم بود و کارگران آسیاب سیاه و خانواده هایشان باید در حومه شمالی زندگی می کردند. آن محله به نام کوارترز و بعداً لینکلن هایت شناخته می شد.

به گفته ساکنان و مستندی در سال 2011 درباره تاریخ این محله که توسط مارک اولیور، یک فیلمساز تهیه شده بود، برای دهه ها، ساکنان سیاه پوست وید کلیسا، آرایشگاه ها و کلوپ های شبانه خود را داشتند. دفن آنها در گورستانی که فقط سفیدپوستان بود ممنوع بود، بنابراین مجبور شدند خودشان را حفر کنند. سیاهپوستان می‌توانستند از برخی فروشگاه‌ها و کافه‌های سفیدپوست خرید کنند، اما نمی‌توانستند معطل کنند.

آل بیردن، افسر بازنشسته ای که در وید بزرگ شده است، به یاد می آورد: «والدینت برایت یک بستنی می خریدند، باید برای خوردن آن بیرون می رفتی – نمی توانستی از پیشخوان استفاده کنی.

در کارخانه چوب بری، به کارگران سفیدپوست مشاغل امن تر و پردرآمدتری در داخل خانه داده شد. تنها ادغام در مدرسه – جایی که کودکان سفیدپوست و سیاهپوست قبل از بازگشت به جوامع صومعه‌ای خود با هم یاد می‌گرفتند – و در تیم بیسبال شهر وید سونز به وجود آمد.

این تغییر در دهه‌های 1950 و 1960 شروع شد، زمانی که جنبش حقوق مدنی به آرامی به شهرستان سیسکیو رسید. در Weed، ساکنان سیاه‌پوست در رستوران‌هایی که به آن‌ها سرویس نمی‌دادند تحصن کردند و تا زمانی که با استخدام آنها موافقت نکردند، مشاغل را تحریم کردند.

ساکنان سیاهپوست گفتند که هنوز در سال های بعد با تبعیض مواجه بودند. آنها می گفتند در مدرسه بچه های سفیدپوست از توهین های نژادی استفاده می کنند و کسانی را که پول کمتری دارند مسخره می کنند.

ساکنان لینکلن هایتس می‌گویند محله آن‌ها محله‌ای است که در آن کودکانی که توسط یکی از بزرگان محلی با بدرفتاری مشاهده می‌شوند، می‌توانند منتظر تماس با خانه خانواده‌شان در آن شب باشند. در روزهای یکشنبه، کوه. کلیسای باپتیست شستا پر بود.

مرکز زندگی اجتماعی پارک چارلی برد 13 هکتاری بود که به افتخار اولین کلانتر منتخب سیاه در کالیفرنیا، که در Weed بزرگ شد و به مدت 16 سال اداره اجرای قانون شهرستان سیسکیو را رهبری کرد، نامگذاری شد.

لارنس رابیسون، 39 ساله، که در این محله بزرگ شده است، می گوید: «در تعطیلات آخر هفته، همه چیز همیشه شلوغ بود. “جمعیت های خانوادگی، باربیکیو – فقط مکانی برای رفتن و استراحت در پایان روز.”

در محل کار، روزگار سخت تر می شد.

در سال 1982، شرکت بین المللی کاغذ، که جانشین لانگ بل شده بود، کارخانه چوب بری را به محصولات جنگلی Roseburg فروخت، معامله ای که ساکنان آن را به عنوان آغازی برای افول کسب و کار محلی چوب بری می شناسند. در حوالی آن زمان، پیشرفت در اتوماسیون و جنبش رو به رشد زیست محیطی مشاغل چوب را کاهش داد.

برخی دیگر خطوط کار پیدا کردند، در کالج محلی، کارخانه بطری سازی آب و رستوران ها، یا در شهرهای مجاور. اما دیگران به طور کامل منطقه را ترک کردند. بر اساس داده های سرشماری، در سال 2020، نزدیک به یک سوم خانوارهای Weed زیر خط فقر زندگی می کردند.

هنگامی که ساکنان قدیمی لینکلن هایتس به شهرهای بزرگ تر نقل مکان کردند، خانواده های مکزیکی، لائوسی، فیلیپینی و سفیدپوستان جای آنها را گرفتند. اعضای نسل‌های جوان‌تر می‌گویند که اکنون مشاهده افراد با پیشینه‌های نژادی و اقتصادی متفاوت نسبت به زمانی که والدینشان کودک بودند، بسیار رایج‌تر است.

آنجل واتلی، 24 ساله، که در لینکلن هایتس بزرگ شده است، می گوید: “این یک تغییر بود، اما یک تغییر خوب بود.”

Weed دوست دارد تنوع خود را به عنوان یک داستان موفقیت معرفی کند. شهردار کیم گرین که سفیدپوست است، این شهر را “دیگ ذوب همه ملیت ها” می نامد.

این شهر 6 درصد از جمعیت شهرستان سیسکیو را تشکیل می دهد، اما بر اساس داده های سرشماری سال 2020، 36 درصد از ساکنان سیاه پوست این شهرستان را در خود جای داده است. همچنین سهم بیشتری از ساکنان اسپانیایی تبار و آسیایی آمریکایی نسبت به کل شهرستان دارد.

با این حال، ساکنان سیاه پوست می گویند که مبارزه چندین دهه برای رفتار عادلانه ادامه دارد. شهردار پرو تم استیسی گرین که سیاه‌پوست است، گفت نژادپرستی در Weed “ابلهانه” است.

گفت: پشت سر توست.

آقای. گرین گفت که شهر جاده‌ای در لینکلن هایتس را بازسازی نکرد تا زمانی که او تهدید کرد که با اتحادیه ملی شهری، یک گروه حقوق مدنی تماس خواهد گرفت، در حالی که یک رفتگر جدید خیابان تا زمانی که شکایت نکرد، هرگز در محله ظاهر نشد.

مدیر شهر، تیم راندل، گفت که او درک کرده است که چگونه آقای. سبز و برخی از ساکنان ممکن است احساس کنند. اما به گفته او، خیابان‌های باریک در محله قدیمی، رفت‌وآمد در اطراف خودروهای پارک شده را برای رفتگران خیابان و برف‌روب‌ها دشوار کرده است. او گفت: «این یک مبارزه در لینکلن هایتس و سایر محله ها در سرتاسر Weed بوده است.

در بیش از 250 مایلی شمال سانفرانسیسکو، شهرستان سیسکیو هنوز مکانی است که ساکنان آن رهبری دموکرات ایالت را تحقیر می کنند. اگرچه وید نسبت به شهرستان سیسکیو به طور کلی لیبرال تر است، برخی از ساکنان لینکلن هایتس می گویند که ریاست جمهوری دونالد جی ترامپ تنش های سیاسی و نژادی را در شهر عمیق تر کرده است.

اندرو گرین گفت: در ظاهر، مردم در Weed “هنوز هم به خوبی با هم کنار می آیند.” اما او زحمت می کشد تا از موضوعاتی که می تواند باعث شعله ور شدن خلق و خوی شود اجتناب کند.

“دو قانون وکالت – دو چیز که شما در مورد آنها بحث نمی کنید یا نباید در مورد آنها بحث کنید: یکی سیاست و دیگری مذهب.” گرین گفت.

در اوایل بعدازظهر ماه سپتامبر 2، زمانی که کالیفرنیا برای شروع موج گرمای بی سابقه آماده می شد، علف در حال غرق شدن بود. وزش باد شدید کمی تسکین یافت، اما همچنین تهدید کرد که شعله ها و اخگرها را به پرواز در می آورد.

درست قبل از ساعت 1 بعدازظهر، کشیش آلونزو گرین، پسر اندرو، با همسرش در ایوان جلوی خانه دوران کودکی خود در لینکلن هایتس ایستاده بود و با غرور لبخند می زد، زیرا فرزندان بالغش به تازگی نقل مکان به خانه چوبی قدیمی را که پدربزرگ و مادربزرگش ساخته بودند تمام کرده بودند.

پایین بلوک، پدرش برای ناهار نشسته بود. ناگهان صدای کوبیدن در خانه اش را شنید. همسایه اش نفسش را بیرون داد: «آتش».

سپس صدای بوم را شنیدند.

در یک لحظه، محله در دود فرو رفت و بادهای تند، شعله های آتش را از سمت آسیاب به محله فرستاد.

آقای جوانتر گرین در دود فرو رفت، به درهای همسایه لگد زد و کودکان، حیوانات خانگی و افراد مسن را به وانت خود برد. پدرش یکی از همسایه‌ها و کودکی را که او از بچه نگه‌داری می‌کرد، سوار کامیون خودش کرد و کورکورانه از میان مه‌ها شروع به رانندگی کرد و به خاطره‌اش از جاده اعتماد کرد تا آنها را به امن راهنمایی کند.

چند بلوک آن طرف تر، تلفن پاتریشیا میچل زنگ می خورد. خواهرش بود که از دود آن نزدیکی می پرسید.

خانم به یاد می آورد: «بنابراین بلند شدم و گفتم: «خب، من چیزی نمی بینم». میچل، 68. “نکته بعدی که می دانم، دود سیاه همه جا است.”

او فرار کرد، اما خانه و تمام دارایی او – از جمله حلقه ازدواج و کلکسیون سکه اش – از بین رفت.

او گفت: «هر بار که به این آتش فکر می‌کنم، من را پایین می‌آورد، زیرا چیزهای زیادی از دست رفته است.

آقای. گرین، شهردار حرفه‌ای نیز دچار مشکل بود. با دود غلیظ بدون کفش از خانه بیرون زد.

او به یاد می آورد: «من هیچ آسمانی را نمی دیدم و شروع به ورود به ریه هایم کرد. “فکر کردم “من همین الان میمیرم.”

سرانجام، نور آبی را بالای سرش دید و به مکان امنی رسید.

“زندگی من از آنجا شروع شد: اولین سه چرخه سواری من در خیابان من بود، اولین جشن تولدم. و همه چیزهایی که می دانستم در آنجا بود – عکس های پدر و مادرم روی دیوار. من چیزی از اینها ندارم.» گرین در حالی که خفه شد گفت.

همه افراد در لینکلن هایتس زنده نماندند. دو زن به نام های مرلین هیلیارد ۷۳ ساله و لورنزا گلاور ۶۵ ساله در آتش سوزی جان باختند. سه نفر دیگر از جمله خانم شوهر هیلیارد مجروح شدند.

حداقل سه شکایت علیه رزبرگ تشکیل شده است، از جمله پرونده قتل ناروا توسط خانم. پسر گلوور می گوید که او در حالی که سعی می کرد از شعله های آتش فرار کند جان خود را از دست داد. خانم. ساکنان گفتند که هیلیارد در جریان آتش سوزی بر اثر حمله قلبی جان باخت.

مقامات روزبورگ گفتند که این شرکت 50 میلیون دلار برای “صندوق بازسازی جامعه” ارائه خواهد کرد، اما این پول به منزله پذیرش مسئولیت نیست.

پیت هیلان، سخنگوی رزبورگ، گفت: «ما متعهد هستیم که کار درست را برای Weed، برای دریاچه شاستینا، برای مدت طولانی انجام دهیم.

آقای. گرین راضی نبود او گفت: “شما سعی می کنید 50 میلیون دلار بدهید تا دهان ما را ببندید.”

در هفته‌های پس از آتش‌سوزی، ساکنان لینکلن هایتس به شهرهای مجاور پراکنده شده‌اند، نزد اقوامشان می‌مانند، متل‌ها را پر می‌کنند و مسکن موقت پیدا می‌کنند. همه قصد بازگشت ندارند. بسیاری فاقد پول یا بیمه برای بازسازی هستند.

آر تی اسمیت که خانه و تمام دارایی خود را در آتش از دست داد، گفت: “من ادامه خواهم داد – به لس آنجلس نقل مکان خواهم کرد.” او افزود: «من از این شهر کوچک خسته شده ام.

دیگران امیدوارند که جامعه را احیا کنند. در اواسط سپتامبر، چندین ده تن از ساکنان آواره در متل Hi-Lo در Weed اقامت داشتند، جایی که آلونزو گرین آنها را در یک دعای مختصر دو بار در روز رهبری کرد.

او گفت: “اگر من شکستم و شروع به گریه کردم، واقعاً همه این افراد را تکان دادم.” بنابراین باید به نقطه‌ای برسم که اگر بخواهم گریه کنم، خودم رانندگی کنم، زیرا نمی‌توانم اجازه دهم آن‌ها را ببینند.»

لحظه ای مکث کرد و خودش را جمع کرد. “سخت بوده است.”

رابرت گبلوف تحقیقات انجام داد.

John Warren

طرفدار پرشور وب. خالق تایید شده مبشر اینترنتی آزاد. برگزارکننده برنده جایزه گیمر. زامبی مادام العمر.

Digital currencyبهترین سالن زیبایی تبریزبهترین مشاور کنکورخبربهترین اکستنشن مژه اصفهانdigital currency channeldigital currency tutorialدانشگاهGuide to buying household appliancesبهترین سالن زیبایی اصفهان
تماس با ما